ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Κυριακή 11/12 από τις 12-16:00μμ

Η Ομάδα Υγείας – Α! Βοηθειών της Πλατείας συντάγματος προσκαλεί όλες τις συλλογικότητες, καταλήψεις, αυτοοργανωμένους χώρους και κοινωνικά κέντρα όπως βοηθήσουν στην συλλογή ρούχων, παπουτσιών & σκεπασμάτων τα οποία θα διατεθούν σε άστεγους στην ευρύτερη περιοχή της Πλατείας Συντάγματος.

Οι άστεγοι για την χειμερινή περίοδο χρειάζονται κουβέρτες, υπνόσακους, γάντια, σκούφους, κάλτσες, παπούτσια, μάλλινες μπλούζες και μακριά παντελόνια. Τα ρούχα αφού συλλεχθούν θα δοθούν από τις συλλογικότητες απευθείας στην Ομάδα Υγείας ή μπορούν να τα προσκομίσουν την Κυριακή 11/12 από τις 12-16:00μμ στην Πλατεία Συντάγματος στον χώρο του σταθμού Α! Βοηθειών. 

Όπως γνωρίζουμε ο Δήμος Αθηναίων έχει εξαπολύσει ένα ιδιότυπο πογκρόμ εναντίων των άστεγων, εξαρτημένων και επισφαλών ανθρώπων με στόχο τον «ευρωπαϊκό» εξωραϊσμό της πόλης . Τα παγκάκια που αφαιρέθηκαν με στόχο την απομάκρυνση τους από την πλατεία Κλαθμώνος είναι ενδεικτική για την «ευγονική» πολιτική του Δημάρχου Αθηναίων.

Καλούμε όλους όσους αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο να βοηθήσουν ώστε να δείξουμε έμπρακτα ότι κανείς δεν είναι μόνο τους. Να βοηθήσουμε τον άνθρωπο κάνοντας πράξη την αλληλεγγύη, δημιουργώντας ένα Κοινωνικό Σύστημα Υγείας & Πρόνοιας προς όφελος όλων.

Σε απάντηση στο ψεύτικο εορταστικό κλίμα που επιχειρεί να δημιουργήσει ο Δήμος Αθηναίων, δηλώνουμε ότι όσο υπάρχουν άστεγοι, επισφαλείς & αόρατοι άνθρωποι, η Αθήνα ΔΕΝ μπορεί να γιορτάζει αμέριμνα. 

Κοινωνική Πρόνοια για όλους τώρα!

Ομάδα Υγείας – Α! Βοηθειών Πλατείας Συντάγματος
1/12/2011

Εκφοβισμός

Πηγή: Naomi Klein, Το δόγμα του σοκ, εκδ. Λιβάνη.

Όταν Αμερικανοί πράκτορες απήγαγαν τον Καναδό πολίτη Μάχερ Αράρ από το αεροδρόμιο Τζον Κένεντι το 2002 και τον μετέφεραν στη Συρία στο πλαίσιο του προγράμματος «έκτακτης έκδοσης», οι ανακριτές του χρησιμοποίησαν μια δοκιμασμένη τεχνική βασανισμού. «Μέ κάθισαν σε μια καρέκλα και ένας άντρας άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις. […] Αν δεν απαντούσα αρκετά γρήγορα, μου έδειχνε μια μεταλλική καρέκλα στη γωνία και με ρώταγε: «Θέλεις να τη χρησιμοποιήσω;». […] Είχα τρομοκρατηθεί, δεν ήθελα να με βασανίσουν. Θα μπορούσα να πω οτιδήποτε για να αποφύγω τα βασανιστήρια». Η τεχνική αυτή είναι γνωστή ως «επίδειξη των εργαλείων» - ή, στην αμερικανική στρατιωτική ιδιόλεκτο, «εκφοβισμός». Οι βασανιστές γνωρίζουν ότι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα τους είναι η φαντασία του ίδιου του κρατούμενου: Συχνά η απλή επίδειξη των οργάνων του φόβου είναι πιο αποτελεσματική από τη χρησιμοποίησή τους.

Καθώς πλησίαζε η μέρα της εισβολής, τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ επιστρατεύτηκαν από το Πεντάγωνο στο πλαίσιο της επιχείρησης «εκφοβισμού» του Ιράκ. «Την αποκαλούν ημέρα-Α», άρχιζε ένα ρεπορτάζ στην εκπομπή CBS News που μεταδόθηκε δύο μήνες πριν από την έναρξη του πολέμου. « ‘Α’ επειδή οι αεροπορικές επιδρομές θα είναι τόσο καταστροφικές, ώστε να αφήσουν τους στρατιώτες του Σαντάμ ανίκανους ή απρόθυμους να πολεμήσουν». Στη συνέχεια ο Χάρλαν Ούλμαν, ένας από τους συντάκτες του Shock and Awe, εξηγούσε στους τηλεθεατές ότι «υπάρχει ένα ταυτόχρονο αποτέλεσμα, παρόμοιο με εκείνο της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, για το οποίο όμως δεν απαιτούνται μέρες ή βδομάδες, αλλά μόνο μερικά λεπτά». Ο παρουσιαστής Νταν Ράδερ έκλεινε την εκπομπή με μια δήλωση αποποίησης ευθύνης: «Σας διαβεβαιώνουμε ότι αυτό το ρεπορτάζ δεν περιέχει πληροφορίες που το Υπουργείο Άμυνας θεωρεί ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράκ». Θα μπορούσε να είχε προσθέσει κάτι ακόμα: Το ρεπορτάζ αυτό, όπως και τόσα άλλα εκείνης της περιόδου, αποτελούσε αναπόσταστο τμήμα της στρατηγικής εκφοβισμού του Υπουργείου Άμυνας.

Οι Ιρακινοί, που πληροφορούνταν αυτές τις τρομακτικές ειδήσεις μέσω πειρατικών δορυφορικών δίσκων ή από τα τηλεφωνήματα συγγενών τους στο εξωτερικό, ζούσαν επί μήνες αναλογιζόμενοι τη φρίκη του δόγματος «Σοκ και Δέος». Ακόμα και η ίδια η φράση «Σοκ και Δέος» μετατράπηκε σε ένα παντοδύναμο ψυχολογικό όπλο. Ο πόλεμος θα ήταν χειρότερος από εκείνον του 1991; Αν οι Αμερικανοί πίστευαν ότι ο Σαντάμ διέθετε όντως όπλα μαζικής καταστροφής, θα εξαπέλυαν πυρηνική επίθεση;

Μια απάντηση δόθηκε τη βδομάδαα πριν από την εισβολή. Το Πεντάγωνο κάλεσε τους δημοσιογράφους του στρατιωτικού ρεπορτάζ στη βάση Έγκλιν της πολεμικής αεροπορίας στη Φλόριντα προκειμένου να παρακολουθήσουν τη δοκιμή μιας βόμβας MOAB, αρχικά που επισήμως αντιστοιχούν στην ονομασία Massive Ordnance Air Blast (Πολεμικό Υλικό Μαζικής Εναέριας Έκρηξης), αλλά όλοι στις ένοπλες δυνάμεις την αποκαλούν “Mother of All Bombs” (Μητέρα Όλων των Βομβών). Βάρους δέκα χιλιάδων κιλών, είναι η μεγαλύτερη μη πυρηνική βόμβα που έχει κατασκευαστεί ποτέ και, σύμφωνα με τα λόγια του δημοσιογράφου Τζέιμι Μακιντάιρ του CNN, είναι ικανή να δημιουργήσει «ένα ύψους εφτά χιλιάδων μέτρων σύννεφο σε σχήμα μανιταριού, που σου δημιουργεί την αίσθηση μανιταριού πυρηνικού όπλου».

Στο ρεπορτάζ του ο Μακιντάιρ ανέφερε ότι, ακόμα κι αν δε χρησιμοποιούνταν ποτέ, η ίδια η ύπαρξη της βόμβας «αποτελούσε ένα ψυχολογικό πλήγμα» - εμμέσως παραδεχόμενος το ρόλο τον οποίο διαδραμάτιζε ο ίδιος στην επίτευξη αυτού του ψυχολογικού πλήγματος. Σαν να ήταν κρατούμενοι σε ανακριτικά κελιά, γινόταν στους Ιρακινούς επίδειξη των οργάνων του φόβου. «Ο στόχος είναι να καταστούν τόσο σαφείς και ξεκάθαρες οι δυνατότητες της συμμαχίας, ώστε να υπάρχει ένα τεράστιο αντικίνητρο στη βούληση των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων να πολεμήσουν», εξήγησε ο Ράμσφελντ στην ίδια τηλεοπτική εκπομπή.

Όταν άρχισε ο πόλεμος, οι κάτοικοι της Βαγδάτης υποβλήθηκαν σε μια μαζική αποστέρηση των αισθήσεών τους. Το ένα μετά το άλλο, τα αισθητήρια όργανα της πόλης σταμάτησαν να λειτουργούν, με πρώτο από όλα τα αφτιά.

Τη νύχτα της 28^ης Μαρτίου 2003, και ενώ τα αμερικανικά στρατεύματα πλησίαζαν στη Βαγδάτη, το Υπουργείο Επικοινωνιών βομβαρδίστηκε και έγινε παρανάλωμα του πυρός. Το ίδιο συνέβη και σε τέσσερα τηλεφωνικά κέντρα της Βαγδάτης, που δέχτηκαν ισχυρές βόμβες καταστροφής υπόγειων εγκαταστάσεων, με συνέπεια να νεκρώσουν εκατομμύρια τηλέφωνα σε ολόκληρη την πόλη. η στοχοποίηση των τηλεφωνικών κέντρων (δώδεκα συνολικά) συνεχίστηκε, μέχρι που στις 2 Απριλίου σχεδόν κανένα τηλέφωνο να μη λειτουργεί πλέον στη Βαγδάτη.* Κατά τη διάρκεια των ίδιων επιθέσεων χτυπήθηκαν και ραδιοτηλεοπτικοί αναμεταδότες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της Βαγδάτης, που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους, να μην έχουν καμία πληροφόρηση για το τι συνέβαινε έξω από τις πόρτες τους.

Πολλοί Ιρακινοί έχουν δηλώσει ότι από όλες τις αεροπορικές επιθέσεις αυτές που διέλυσαν το τηλεφωνικό τους δίκτυο είχαν το μεγαλύτερο ψυχολογικό αντίκτυπο. Το ότι άκουγαν και αισθάνονταν να πέφτουν παντού γύρω τους βόμβες, σε συνδυασμό με το ότι δεν μπορούσαν να τηλεφωνήσουν για να μάθουν αν οι αγαπημένοι τους ήταν ζωντανοί ή για να καθησυχάσουν τους τρομοκρατημένους συγγενείς τους στο εξωτερικό, ήταν ένας ζωντανός εφιάλτης. Κάτοικοι της Βαγδάτης ικέτευαν τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους να τους επιτρέψουν να χρησιμοποιήσουν για μερικά λεπτά τα δορυφορικά τους τηλέφωνα ή τους έδιναν χαρτάκια με τηλεφωνικούς αριθμούς παρακαλώντας τους να τηλεφωνήσουν στον αδερφό ή στο θείο τους που ζούσε στο Λονδίνο ή στη Βαλτιμόρη. «Πείτε του ότι όλα είναι εντάξει. πείτε του ότι η μητέρα του και ο πατέρας του είναι καλά. πείτε του να μην ανησυχεί». Μέχρι τότε τα περισσότερα φαρμακεία της Βαγδάτης είχαν ξεπουλήσει όσα υπνωτικά και αντικαταθλιπτικά φάρμακα είχαν, και στην πόλη δεν υπήρχε Vallium ούτε για δείγμα.

Ακολούθησαν τα μάτια. «Δεν έγινε κάποια εκκωφαντική έκρηξη, ούτε υπήρξε κάποια ευδιάκριτη μεταβολή στο πρόγραμμα των μεταμεσονύχτιων αεροπορικών βομβαρδισμών. Όμως μέσα σε μια στιγμή μια ολόκληρη πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων βυθίστηκε σε μια τρομακτική, ατέλειωτη νύχτα», έγραφε ο Guardian στις 4 Απριλίου. Το σκοτάδι «διακοπτόταν μόνο από τους προβολείς των διερχόμενων αυτοκινήτων». Παγιδευμένοι μέσα στα σπίτια τους, οι κάτοικοι της Βαγδάτης δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ή να μάθουν τι συνέβαινε έξω. Σαν ένας κρατούμενος που μεταφέρεται σε κάποια μυστική φυλακή της CIA, ολόκληρη η πόλη ήταν αλυσοδεμένη και με μια κουκούλα στο κεφάλι. Και στη συνέχεια την έγδυσαν.

Αντικείμενα παρηγοριάς

Το πρώτο στάδιο βασανισμού προκειμένου να σπάσει ένας ανακρινόμενος είναι να του αφαιρέσουν τα ρούχα του και οτιδήποτε έχει τη δύναμη να τον κάνει να διατηρεί την αυτοεκτίμησή του – τα λεγόμενα «μεταβατικά αντικείμενα» ή «αντικείμενα παρηγοριάς». Συχνά βεβηλώνονται αντικείμενα που έχουν ιδιαίτερη αξία για τον κρατούμενο, όπως το Κοράνι ή μια φωτογραφία αγαπημένων του προσώπων. Το μήνυμα προς τον κρατούμενο είναι: «Δεν είσαι τίποτα, είσαι αυτός που θέλουμε εμείς να είσαι». Δηλαδή, σου στερούμε την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Οι Ιρακινοί υποβλήθηκαν συλλογικά σε αυτή τη διαδικασία, βλέποντας τους πιο σημαντικούς θεσμούς τους να ευτελίζονται, την ιστορία τους να φορτώνεται σε καμιόνια και να εξαφανίζεται. Οι βομβαρδισμοί προκάλεσαν βαθιές πληγές στο Ιράκ, όμως ήταν κυρίως οι λεηλασίες, τις οποίες δεν εμπόδισαν τα στρατεύματα κατοχής, που λύγισαν την ψυχή της χώρας.

«Οι εκατοντάδες λαφυραγωγοί που έσπασαν πανάρχαια αγγεία, απογύμνωσαν γυάλινες προθήκες και άρπαξαν χρυσά αντικείμενα και άλλες αρχαιότητες από το Εθνικό Μουσείο του Ιράκ στην ουσία λεηλάτησαν τα αρχεία της πρώτης ανθρώπινης κοινωνίας», έγραψαν οι Los Angeles Times. «Χάθηκε το 80% από τα 170.000 ανεκτίμητα αντικείμενα του μουσείου». Η Εθνική Βιβλιοθήκη, στην οποία υπήρχαν αντίτυπα όλων των βιβλίων και των διδακτορικών διατριβών που είχαν δημοσιευτεί στο Ιράκ, μετατράπηκε σε ερείπια. Εικονογραφημένα Κοράνια ηλικίας χιλίων ετών εξαφανίστηκαν από το Μουσείο Θρησκευτικών Υποθέσεων, από το οποίο απέμεινε μόνο το καμένο εξωτερικό κέλυφος. «Η εθνική μας κληρονομιά χάθηκε», δήλωσε ένας καθηγητής λυκείου στη Βαγδάτη. Ένας έμπορος είπε ότι το μουσείο «ήταν η ψυχή του Ιράκ. Αν δεν επιστραφούν στο μουσείο οι λεηλατημένοι θησαυροί, θα νιώθω πάντα ότι μου έκλεψαν ένα μέρος της ψυχής μου». Ο Μακγουάιρ Γκίμπσον, καθηγητής αρχαιολογίας από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, χαρακτήρισε τη λεηλασία «ένα είδος λοβοτομής. Η βαθιά μνήμη μιας ολόκληρης κουλτούρας, μιας κουλτούρας που συνεχιζόταν για χιλιάδες χρόνια, αφαιρέθηκε».

Χάρη κυρίως στις προσπάθειες κληρικών που οργάνωσαν αποστολές σωτηρίας εν μέσω της λεηλασίας, ανακτήθηκε ένα μέρος των τεχνουργημάτων. Όμως πολλοί Ιρακινοί ήταν – και εξακολουθούν να είναι – πεπεισμένοι ότι η λοβοτομή ήταν εσκεμμένη, ότι αποτελούσε τμήμα του σχεδίου της Ουάσιγκτον να εξαλείψει ένα ισχυρό και με βαθιές ρίζες έθνος και να το αντικαταστήσει με ένα δικό της μοντέλο. «Η Βαγδάτη είναι η μητέρα της αραβικής κουλτούρας, και θέλουν να σβήσουν την κουλτούρα μας», δήλωσε ο εβδομηντάχρονος Αχμέντ Αμπντουλάχ στη Washington Post.

Όπως έσπευσαν να επισημάνουν οι σχεδιαστές του πολέμου, οι λεηλασίες έγιναν από Ιρακινούς και όχι από ξένους στρατιώτες. Και είναι αλήθεια ότι ο Ράμσφελντ δεν είχε σχεδιάσει τη λαφυραγώγηση του Ιράκ, όμως δεν πήρε μέτρα για να την αποτρέψει ή για να τη σταματήσει όταν άρχισε. Πρόκειται για μια αποτυχία που δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί σε απλή παράλειψη.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου Πολέμου του Κόλπου δεκατρία ιρακινά μουσεία δέχτηκαν επιθέσεις από λαφυραγωγούς. Άρα υπήρχε κάθε λόγος να αναμένεται ότι η φτώχεια, η οργή για το παλαιό καθεστώς και η γενική ατμόσφαιρα του χάους θα παρακινούσαν μερικούς Ιρακινούς να ενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο (ιδίως δεδομένου του γεγονότος ότι ο Σαντάμ είχε εκκενώσει τις φυλακές αρκετούς μήνες πριν). Κορυφαίοι αρχαιολόγοι είχαν προειδοποιήσει το Πεντάγωνο ότι έπρεπε να καταστρώσει ένα σχέδιο προστασίας των μουσείων και των βιβλιοθηκών, ενώ στις 26 Μαρτίου αυτό έστειλε ένα μνημόνιο στη συμμαχική διοίκηση στο οποίο αναφέρονταν «κατά σειρά προτεραιότητας, δεκαέξι σημεία της Βαγδάτης που η προστασία τους είχε καθοριστική σημασία». Το μουσείο βρισκόταν στη δεύτερη θέση του καταλόγου. Άλλοι είχαν προειδοποιήσει τον Ράμσφελντ να στείλει μαζί με τα στρατεύματα μια διεθνή αστυνομική δύναμη για να διατηρήσει τη δημόσια τάξη – μια ακόμα υπόδειξη που αγνοήθηκε.

Ωστόσο, ακόμα και χωρίς την παρουσία μιας αστυνομικής δύναμης, υπήρχαν αρκετοί Αμερικανοί στρατιώτες στη Βαγδάτη ώστε να αναλάβουν τη φύλαξη των σημαντικών πολιτισμικών μνημείων, κάτι που δεν έγινε. υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες κάθονταν αμέριμνοι στα τεθωρακισμένα οχήματά τους και παρακολουθούσαν τα φορτωμένα με λάφυρα φορτηγά να φεύγουν – μια αντανάκλαση της στάσης αδιαφορίας του ίδιου του Ράμσφελντ. Μερικές αμερικανικές στρατιωτικές μονάδες πήραν μόνες τους την πρωτοβουλία να σταματήσουν τις λεηλασίες, όμως υπήρξαν και περιπτώσεις που Αμερικανοί στρατιώτες συμμετείχαν σε αυτές. Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Βαγδάτης μετρατράπηκε σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο από Αμερικανούς στρατιώτες οι οποίοι, σύμφωνα με το Time, έσπασαν έπιπλα και στη συνέχεια προχώρησαν στα πολιτικά αεριωθούμενα στο διάδρομο προσγείωσης: «Αμερικανοί στρατιώτες που αναζητούσαν αναπαυτικά καθίσματα και σουβενίρ κατέστρεψαν τον εξοπλισμό των αεροπλάνων, έσκισαν καθίσματα, προξένησαν ζημιές στα πιλοτήρια και έσπασαν όλα τα παράθυρα». Το αποτέλεσμα ήταν να υποστεί ζημιές ύψους 100 εκατομμυρίων δολαρίων η εθνική αεροπορική εταιρεία του Ιράκ – η οποία ήταν ένα από τα πρώτα περιουσιακά στοιχεία που εκποιήθηκαν όταν ξεκίνησαν οι ιδιωτικοποιήσεις.

Το ελάχιστο επίσημο ενδιαφέρον για να σταματήσουν οι λεηλασίες αποκαλύπτεται από τις δηλώσεις δύο αντρών που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στην κατοχή του Ιράκ: του Πίτερ Μακφέρσον, του βασικού οικονομικού συμβούλου του Πολ Μπρέμερ, και του Τζον Αγκρέστο, του υπεύθυνου για την αναδόμηση της ανώτατης εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ο Μακφέρσον είπε ότι, όταν είδε Ιρακινούς να λαφυραγωγούν την κρατική περιουσία (αυτοκίνητα, λεωφορεία, στρατιωτικό εξοπλισμό), δεν ενοχλήθηκε. Καθώς ήταν ο βασικός οικονομολόγος που θα εφάρμοζε τη θεραπεία-σοκ στο Ιράκ, η αποστολή του ήταν να περιορίσει ριζικά το κράτος και να πουλήσει τα περιουσιακά του στοιχεία, κάτι που σήμαινε ότι οι λαφυραγωγοί του έδιναν ένα καλό σημείο εκκίνησης. «Θεωρούσα ότι ήταν ένα είδος φυσικού τρόπου ιδιωτικοποίησης το να αποκτά κανείς την κυριότητα ενός κρατικού οχήματος ή να οδηγεί ένα φορτηγό που ανήκε στο κράτος, πίστευα ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα», δήλωσε ο Μακφέρσον. Βετεράνος γραφειοκράτης της κυβέρνησης Ρέιγκαν και ένθερμος θιασώτης των οικονομικών της Σχολής του Σικάγου, ο Μακφέρσον αντιμετωπίζει τις λεηλασίες ως μια μορφή «συρρίκνωσης» του δημόσιου τομέα.

Αλλά και ο Τζον Αγκρέστο είδε τη λεηλασία της Βαγδάτης, την οποία παρακολούθησε στην τηλεόραση, ως μια χρυσή ευκαιρία. Οραματιζόταν την αποστολή του («μια ανεπανάληπτη περιπέτεια») ως αναδημιουργία από το μηδέν του συστήματος ανώτατης εκπαίδευσης του Ιράκ. Υπό αυτό το πρίσμα, η απογύμνωση των πανεπιστημίων και του Υπουργείου Παιδείας πρόσφερε, όπως εξήγησε, «τη δυνατότητα για μια καινούρια αρχή», εξασφαλίζοντας την ευκαιρία να αποκτήσουν οι σχολές του Ιράκ «τον πιο σύγχρονο εξοπλισμό». Αν η αποστολή ήταν «η δημιουργία ενός έθνους», όπως τόσοι πολλοί πίστευαν, τότε ό,τι είχε απομείνει από την παλαιά χώρα αποτελούσε εμπόδιο. Ο Αγκρέστο είχε διατελέσει πρόεδρος του Κολεγίου Σεντ Τζον του Νιου Μέξικο, το οποίο ειδικεύεται στη μελέτη των Μεγάλων Κειμένων. Όπως δήλωσε ο ίδιος, παρότι δε γνώριζε τίποτα για το Ιράκ, απέφυγε να διαβάσει βιβλία για τη χώρα πριν πάει εκεί, ώστε να φτάσει «με όσο το δυνατόν περισσότερο ανοιχτό μυαλό». Όπως και τα κολέγια του Ιράκ, ο Αγκρέστο θα ήταν κι αυτός μια «άγραφη σελίδα».

Αν είχε διαβάσει ένα ή δύο βιβλία, θα είχε ενδεχομένως σκεφτεί περισσότερο το κατά πόσο ήταν αναγκαίο να διαγράψει τα πάντα και να αρχίσει από το μηδέν. Για παράδειγμα, θα είχε πληροφορηθεί ότι, προτού οι κυρώσεις στραγγαλίσουν τη χώρα, το Ιράκ είχε το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στην περιοχή, με το μεγαλύτερο ποσοστό εγγράμματων στον αραβικό κόσμο (το 1985 το 89% των Ιρακινών γνώριζαν ανάγνωση και γραφή). Αντίθετα, στην Πολιτεία του Νιου Μέξικο, που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του Αγκρέστο, το 46% των κατοίκων είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, ενώ το 20% είναι ανίκανοι «να κάνουν βασικές μαθηματικές πράξεις για να υπολογίσουν το σύνολο σε μια απόδειξη πωλήσεων». Ωστόσο ο Αγκρέστο ήταν σε τόσο μεγάλο βαθμό πεπεισμένος για την ανωτερότητα των αμερικανικών συστημάτων, ώστε αδυνατούσε να φανταστεί ότι οι Ιρακινοί ήθελαν να προστατέψουν και να διασώσουν την κουλτούρα τους και ότι θα βίωναν την καταστροφή της ως μια εφιαλτική απώλεια.

Αυτή η νεοαποικιακή τύφλωση είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Στην αμερικανική φυλακή που βρίσκεται στον κόλπο του Γκουαντάναμο υπάρχει ένας χώρος που είναι γνωστός ως «η καλύβα της αγάπης». Πηγαίνουν τους κρατούμενος εκεί μόνο όταν οι δεσμοφύλακές τους αποφασίσουν ότι δεν είναι εχθρικοί μαχητές και ότι θα πρέπει να αποφυλακιστούν. Μέσα στην «καλύβα της αγάπης» επιτρέπεται στους κρατούμενους να παρακολουθούν ταινίες του Χόλιγουντ και τους ταϊζουν ανθυγιεινά αμερικανικά φαγητά. Ο Ασίφ Ικμπάλ, ένας από τους τρεις Βρετανούς κρατούμενους που έγιναν γνωστοί ως «οι Τρεις του Τίπτον», βρέθηκε πολλές φορές εκεί προτού επιστρέψει μαζί με τους δύο φίλους του στην πατρίδα του. «Παρακολουθούσαμε DVD, τρώγαμε McDonald’s και Pizza Hut και, κυρίως, κρυώναμε. [...] Δεν ήμασταν αλυσοδεμένοι σε εκείνον το χώρο. [...] Δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για ποιο λόγο φέρονταν έτσι σε μας. Την υπόλοιπη βδομάδα ήμασταν κλεισμένοι στα κελιά μας. [...] Την τελευταία Κυριακή πριν επιστρέψουμε στην Αγγλία ο Λέσλι (ένας αξιωματούχος του FBI) μας έφερε πατατάκια Pringles, παγωτά και σοκολάτες». Ο φίλος του Ρουχέλ Αχμέντ υπέθετε ότι η ιδιαίτερη μεταχείριση «οφειλόταν στο γεγονός ότι ήξεραν πως είχαν χάσει το χρόνο τους βασανίζοντάς μας επί δυόμισι χρόνια και ήλπιζαν ότι θα το ξεχνούσαμε».

Ο Αχμέντ και ο Ικμπάλ είχαν συλληφθεί από άντρες της Βόρειας Συμμαχίας όταν είχαν πάει στο Αφγανιστάν για να παρευρεθούν σε ένα γάμο. Τους είχαν δείρει, τους είχαν κάνει ενέσεις με άγνωστα φάρμακα, τους είχαν υποχρεώσει να στέκονται σε άβολες στάσεις επί ώρες, τους στερούσαν τον ύπνο, τους είχαν ξυρίσει δια της βίας και για είκοσι εννέα μήνες δεν τους αναγνώριζαν κανένα νομικό δικαίωμα. Ωστόσο υποτίθεται ότι θα έπρεπε να τα «ξεχάσουν» όλα αυτά μπροστά στη δελεαστική εικόνα των Pringles. Αυτό ήταν το σχέδιο.

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά το σχέδιο της Ουάσινγκτον για το Ιράκ ήταν το ίδιο, σε γενικές γραμμές: τρομοκράτηση και κλονισμός μιας ολόκληρης χώρας, εσκεμμένη καταστροφή των υποδομών της, καμία προσπάθεια να εμποδιστεί η λεηλασία της κουλτούρας και της ιστορίας της και, τέλος, η ελπίδα ότι όλα θα διορθώνονταν μέσω των απεριόριστων αποθεμάτων φτηνών οικιακών συσκευών και ανθυγιεινών αμερικανικών φαγητών. Στο Ιράκ ο κύκλος της εξάλειψης ενός πολιτισμού και της αντικατάστασής του με ένα νέο μοντέλο δεν ήταν κάτι θεωρητικό. Άρχισε να υλοποιείται μέσα σε λιγες βδομάδες.

Ο Πολ Μπρέμερ, που διορίστηκε από τον Μπους επικεφαλής των κατοχικών Αρχών στο Ιράκ, έχει παραδεχτεί ότι, όταν έφτασε στη Βαγδάτη, οι λεηλασίες συνεχίζονταν και η τάξη δεν είχε αποκατασταθεί. «Καθώς πήγαινα από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης, η Βαγδάτη ήταν κυριολεκτικά παραδομένη στις φλόγες. [...] Κανείς δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους. Πουθενά δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Η παραγωγή πετρελαίου είχε σταματήσει. Δεν υπήρχε πουθενά ούτε ένας αστυνομικός». Παρ’ όλα αυτά, η λύση που προέκριναε ο Μπρέμερ για να αντιμετωπιστεί η κρίση ήταν η πλήρης απελευθέρωση των εισαγωγών: χωρίς δασμούς, χωρίς τέλη, χωρίς ελέγχους, χωρίς φόρους. Δύο βδομάδες μετά την άφιξή του ο Μπρέμερ ανήγγειλε ότι τα σύνορα του Ιράκ «είναι ανοιχτά για τους επιχειρηματίες». Μέσα σε μία νύχτα το Ιράκ μετατράπηκε από μια από τις πιο απομονωμένες χώρες στον κόσμο, η οποία δεν μπορούσε να πραγματοποιεί ούτε τις πιο στοιχειώδεις εμπορικές συναλλαγές εξαιτίας των αυστηρών κυρώσεων του ΟΗΕ, στην πλέον ανοιχτή αγορά που υπήρχε οπουδήποτε.

Ενώ τα βαρυφορτωμένα φορτηγά μετέφεραν τα κλοπιμαία στους επίδοξους αγοραστές στην Ιορδανία, στη Συρία και στο Ιράν, από την αντίθετη κατεύθυνση έρχονταν φάλλαγες από νταλίκες που μετέφεραν κινεζικές τηλεοράσεις, χολιγουντιανές ταινίες σε DVD και ιορδανικούς δορυφορικούς δίσκους και τα ξεφότρωναν στα πεζοδρόμια της συνοικίας Καράντα της Βαγδάτης. Ενώ μια κουλτούρα παραδινόταν στις φλόγες και απογυμνωνόταν, μια άλλη, προσυσκευασμένη κουλτούρα εισέβαλλε για να την αντικαταστήσει.

Μια από τις αμερικανικές εταιρείες που καραδοκούσαν για να εκμεταλλευτούν αυτό το πείραμα επέκτασης του καπιταλισμού σε νέα εδάφη ήταν η New Bridge Strategies, την οποία είχε ιδρύσει ο Τζο Όλμποου, ο διορισμένος από τον Μπους πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαχείρισης Έκτακτων Καταστάσεων. Υποσχόταν ότι, χάρη στις υψηλού επιπέδου πολιτικές διασυνδέσεις της, μπορούσε να βοηθήσει τις αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες να αποκτήσουν ένα κομμάτι από την πίτα στο Ιράκ. «Η απόκτηση των δικαιωμάτων διανομής των προϊόντων της Procter & Gamble θα είναι ένα χρυσωρυχείο», είχε δηλώσει κατενθουσιασμένος ένας από τους μεγαλομετόχους της εταιρείας. «Ένα καλά εφοδιασμένο 7-Eleven μπορεί να κλείσει τριάντα ιρακινά καταστήματα. Ένα πολυκατάστημα Wal-Mart μπορεί να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα».

Όπως και οι κρατούμενοι στο Γκουαντάναμο που μεταφέρονταν στην «καλύβα της αγάπης», οι Ιρακινοί θα εξαγοράζονταν με Pringles και με την ποπ κουλτούρα – αυτή τουλάχιστον ήταν η θεμελιώδης ιδέα του μεταπολεμικού σχεδίου της κυβέρνησης Μπους.

* Η επίσημη δικαιολογία για την ολοκληρωτική καταστροφή του τηλεφωνικού δικτύου της Βαγδάτης ήταν ότι με αυτό τον τρόπο ο Σαντάμ δε θα είχε πλέον τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τις επίλεκτες ειδικές δυνάμεις του. Όμως μετά τον πόλεμο Αμερκανοί ανακριτές «συνομίλησαν» με υψηλόβαθμους Ιρακινούς αιχμαλώτους και ανακάλυψαν ότι για πολλά χρόνια πριν από τον πόλεμο ο Σαντάμ πίστευε πως κατάσκοποι προσπαθούσαν να εντοπίσουν πού βρισκόταν μέσω των τηλεφωνημάτων του, και για αυτόν το λόγο είχε χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο μόνο δύο φορές τα προηγούμενα δεκατρία χρόνια. Ως συνήθως, ήταν περιττές οι αξιόπιστες πληροφορίες. Η Bechtel θα αμειβόταν πλουσιοπάροχα για να κατασκευάσει ένα νέο τηλεφωνικό δίκτυο.

Φωτογραφία: Say NO to Violence by Jukubu

Τι είναι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα;

G20 Toronto

Ισπανική Επανάσταση

GREECE URGED NOT TO USE EXCESSIVE FORCE DURING PROTESTS

16 June 2011

Amnesty International has urged the Greek authorities against excessive use of force against protesters during continuing demonstrations in the capital Athens.

The call comes after a largely peaceful demonstration against government spending cuts was marred by small groups of hooded rioters who clashed with police. According to eyewitnesses, the police used excessive amounts of teargas against protesters.

"The Greek police face a tough challenge tackling a volatile situation on the ground but they must ensure that the policing of demonstrations is carried out in a manner that complies with international standards." said John Dalhuisen, Deputy Director of Amnesty International Europe and Central Asia Programme.

Video footage from yesterday's protests in Syndagma Square shows several police officers beating a demonstrator, pulling him by his hair and ripping off his top.

Thirty-three protesters were reportedly injured and taken to hospital, most with breathing problems or minor injuries. The Greek police also reported that 36 police officers were injured.

"The Greek authorities must prevent the excessive and indiscriminate use of force and other violations by the police in future protests. They must also ensure a thorough, prompt, independent and impartial investigation into all allegations of such abuses," said John Dalhuisen.

Greek police are alleged to have used excessive force against a large number of peaceful demonstrators in Athens on 11 May, leading to more than 30 injuries, of which two were serious.

AMNESTY INTERNATIONAL

Συνθήκες Ελευθερίας

Αρχές Δημοκρατικού Πολιτεύματος

Το δημοκρατικό πολίτευμα χαρακτηρίζεται από τη διαλεκτική σχέση πλειοψηφίας – μειοψηφίας στην άσκηση της εξουσίας. Το κριτήριο της διαφοροποίησης μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας είναι η δυνατότητα και το ποσοστό συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας, η πρόσβαση στη λήψη των αποφάσεων. Υπό την έννοια αυτή δεν υπάρχει μειοψηφία ή μειονότητα που να μην είναι πολιτική.
Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα σχηματικά:

i. Η πλειοψηφία κυβερνά.
ii. Η μειοψηφία ελέγχει, ασκεί κριτική στην πλειοψηφία.
iii. Η πλειοψηφία προστατεύει τα δικαιώματα της μειοψηφίας, δηλαδή αποδέχεται τα δικαιώματα και διασφαλίζει την ύπαρξη και την έκφραση της μειοψηφίας.
iv. Η μειοψηφία αποδέχεται το πολιτικό σύστημα, δηλώνει πίστη και αφοσίωση σε αυτό και λειτουργεί στα πλαίσιά του.

Συνθήκες Ελευθερίας

Οι αξίες πρέπει να διεκδικούνται μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, ισότητας και ελευθερίας (που συνδυαζόμενη με την ισότητα μας οδηγεί σε ένα καθεστώς ισοτιμίας).

Α. Ασφάλεια

Την ασφάλεια στην εσωτερική πολιτική σκηνή τη διασφαλίζει το κράτος. Άλλωστε, σύμφωνα με μία άποψη, η γένεση του κράτους στηρίζεται στην παροχή προστασίας προς τους πολίτες. Ωστόσο η ασφάλεια δεν είναι ικανή (αν και αναγκαία) συνθήκη για τη διεκδίκηση ή την απόλαυση των αξιών. Μερικές φορές μάλιστα, αν οι μηχανισμοί ασφαλείας είναι υπέρμετροι, υπάρχει κίνδυνος για την απόλαυση των ελευθεριών από τους πολίτες και εν τέλει για την ίδια τη δημοκρατία. Έχει παρατηρηθεί οτι όσο πιο αυταρχικό είναι το κράτος, τόσο πιο εκτεταμένοι είναι οι μηχανισμοί ασφαλείας.

Είναι επίσης κοινωνιολογικά αποδεδειγμένο ότι οι μηχανισμοί καταστολής δεν είναι εκείνοι που ουσιαστικά προσφέρουν την ασφάλεια. Αυτήν, το οργανωμένο σύνολο την επιτυγχάνει μέσω άλλων μηχανισμών, μεταξύ των οποίων σημαντικότερος είναι η κοινωνικοποίηση.

Β. Ισότητα

Η κρατούσα εντύπωση και σήμερα είναι ότι τα δημοκρατικά πολιτεύματα χαρακτηρίζονται από την ισότητα μεταξύ των πολιτών, υπό την έννοια των ίσων δικαιωμάτων. Πράγματι η ισότητα αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης των πολιτικών αγώνων ανά τους αιώνες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης “liberte, egalite, fraternite”. Παράλληλα τα περισσότερα Συντάγματα την εξαγγέλουν ως αρχή τους.

Είναι όμως πράγματι έτσι; Για παράδειγμα, όλοι μπορούμε να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε στα πλαίσια του νόμου το οποιοδήποτε αγαθό χωρίς να μας απαγορεύσει ή να μας ελέγξει κανείς. Το ζήτημα που προκύπτει είναι αν μπορούμε να το αποκτήσουμε, αν έχουμε δηλαδή την οικονομική δυνατότητα.

Αυτή η συνήθης de facto ανισότητα δημιουργεί την ανάγκη διαφορετικής αντιμετώπισης της έννοιας της ισότητας και την μετουσίωση ή υποκατάσταση των πολιτικών ισότητας με πολιτικές ισοτιμίας. Η ισοτιμία στην ακραία της και αφηρημένη μορφή μπορεί στην πράξη να σημαίνει και υιοθέτηση πολιτκών ανισότητας. Στόχος της όμως είναι να λειτουργήσει εξισωτικά, αφού είναι γνωστό ότι η ισότητα μεταξύ των πολιτών μόνο θεωρητικά υφίσταται. Η έννοια της ισοτιμίας στην πράξη εμφανίζεται μέσω των πολιτικών ευκαιρών, πολιτικών που παρεμβαίνουν διορθωτικά υπέρ συγκεκριμένων ομάδων, όπως τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι μειονότητες, οι γυναίκες, κλπ.

Γ. Ελευθερία

Η έννοια και η κατάσταση της ελευθερίας υπήρξε η σημαντικότερη κινητήρια δύναμη των πολιτικών και απελευθερωτικών αγώνων. Το περιεχόμενό της είναι σύγχρονο, πάντα επίκαιρο και πολλαπλό. Ως ελευθερία μπορούμε να εννοήσουμε ή να ορίσουμε:

i. την έλλειψη περιορισμών. Αυτή είναι η πρώτη διάσταση με την οποία εμφανίζεται στην πολιτική ιστορία η έννοια και έγινε, φυσικά, αντικείμενο αυστηρής κριτικής. Όπως σκωπτικά αναφερόταν, σε κανέναν δεν απαγορευόταν να κοιμηθεί κάτω από τις γέφυρες (του Παρισιού).

ii. την ύπαρξη ευκαιριών, το να σου δίδεται το δικαίωμα να κάνεις κάτι, δηλαδή να έχεις το δικαίωμα τροφής, στέγασης, εργασίας, παιδείας. Όπως και πάλι σκωπτικά αναφέρθηκε, το δικαίωμα όχι μόνο να κοιμηθεί κανείς κάτω από μία γέφυρα αλλά και σε ένα πολυτελές σπίτι ή ξενοδοχείο.

iii. τη δυνατότητα δράσης, άσκησης, ικανοποίησης αυτού του δικαιώματος ή δυνατότητας. Πράγματι, όλοι έχουν το δικαίωμα θεωρητικά να κοιμηθούν στο πλέον πολυτελές ξενοδοχείο, να σπουδάσουν στο καλύτερο πανεπιστήμιο ή να τύχουν της περίθαλψης των καλύτερων γιατρών. Έχουν όμως τα οικονομικά μέσα να το πραγματοποιήσουν;

iv. τη δυνατότητα επιλογών, δηλαδή τη δυνατότητα ικανοποίησης του δικαιώματος μέσα από μία όσο το δυνατόν ευρύτερη κλίμακα επιλογών.

v. τη δυνατότητα απόλαυσης ή τη χαρά της απόλαυσης αυτών των δικαιωμάτων ή αυτών των επιλογών, κάτι που απορρέει από την όλη φιλοσοφία του πολιτικού συστήματος.

Πηγή: Ηλίας Ι. Κουσκουβέλης, Εισαγωγή στην Πολιτική Επιστήμη και τη Θεωρία της Πολιτικής, Εκδ. Παπαζήση.

Σήκωσε το χέρι σου!

Τα χέρια σας πρέπει να φροντίζουν και όχι να τιμωρούν! Σηκώστε το χέρι σας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών!

Περί προπαραβατικού ανηλίκου

Πηγή: ΑΝΗΛΙΚΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΣΤΡΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΣ – ΕΚΔ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ – ΣΕΛ. 12

Η πρώτη «γνωριμία» του νεαρού ατόμου με την επιθετικότητα και τη βία γίνεται στα ομαδικά παχνίδια και τους καβγάδες και συχνά χαρίζει τόση ευχαρίστηση που καλεί σε «επανάληψη» των κατορθωμάτων.

Η αδιαμόρφωτη αυτή συναίνεση – στην οποία το στοιχείο της «πρόκλησης» από τον άλλο παίζει το ρόλο της ψυχικής τεχνικής ουδετεροποίησης (Matza) – επηρεάζεται, αρνητικά ή θετικά, ανάλογα με τις αντιδράσεις των φίλων του, των συγγενών του κ.λπ.

Πρωταρχική όμως σημασία αποκτά η αυτοεπιβεβαίωσή του, δηλαδή ότι πλέον «μπορεί» - όταν βέβαια το θελήσει κι εφόσον προκληθεί. Αυτή η απόδειξη του «μπορώ» συνιστά για το νεαρό μια γέφυρα μετάβασης στον ανδρισμό, όπου η επιθετική συμπεριφορά, ο θαυμασμός ή ο φόβος των άλλων συνιστούν τυπικά χαρακτηριστικά.

Η κοινωνική αντίδραση στη συμπεριφορά αυτή (του την έχει δώσει, είναι τσαμπουκάς) συνήθως συνοδεύεται από την απόρριψη του «ήρωα» (μην τον πλησιάζεται, είναι επικίνδυνος), γεγονός που προκαλεί κρίση και στον ίδιο.

Η παρέα που τον προκάλεσε να γίνει επιθετικός και βίαιος, τώρα του ζητά να μετριάσει ή και να αποβάλει αυτόν τον τύπο δράσης.

Εκείνος όμως, έχοντας αποκτήσει αίσθηση δύναμης, δεν δέχεται να απορρίψει την «εικόνα» του. Μπορεί να έχει κακή φήμη, αλλά όλοι τον γνωρίζουν.

Η διατήρηση αυτής της «εικόνας» υποχρεώνει τον ήρωα σε επίτευξη νέων και δυσκολότερων βίαιων κατορθωμάτων, με περισσότερο κίνδυνο και χωρίς τη δικαιολογία της άμυνας.

Από την επιθετικότητα στην εχθρότητα erga omnes και από εκεί στην αποκτήνωση (όπου ηδονίζεται με το κτύπημα), το πέρασμα είναι σχετικά εύκολο.

Ο «ήρωας» γίνεται πλέον μόνιμη απειλή για το στενό περιβάλλον, με αποτέλεσμα όλοι να τον αποφεύγουν, γεγονός που τον αναγκάζει να προσφύγει σε χώρους και παρέες όπου η κακή φήμη έχει πέραση.

Η απώλεια όμως των πρωτογενών σχέσεων και η αδυναμία προσαρμογής του στα «κυκλώματα», συχνά οδηγούν το νεαρό σε ένα μοναχικό δρόμο, στις γωνιές του οποίου τον παραμονεύουν το έγκλημα, τα ναρκωτικά, ο θάνατος.

Το μακρύ ταξίδι της ωρίμανσης του περάσματος στην πράξη ακολουθεί την ίδια ρότα με το μακρύ ταξίδι μέσα στις εγκληματολογικές θεωρίες (από τον εξ ιδιοσυγκρασίας εγκληματία μέχρι τη θεωρία της υποκουλτούρας της βίας και της ετικέτας).

Η Εγκληματολογία ξαναβρίσκει τις ρίζες της. Το μαγικό στοιχείο και η υπαρξιακή αγωνία ζουν και θα επιβιώνουν πάντα μέσα στην Εγκληματολογία και στον εγκληματία.

Και από εκεί πρέπει να αρχίζουν όλες οι προσεγγίσεις, γιατί ερμηνείες υπάρχουν τόσες όσοι και οι επιστήμονες, αλλά πάντα λιγότερες από τις βιωμένες καταστάσεις των ίδιων των δραστών.

Δεν ξέρω αν αυτό το «ταξίδι μέσα στους δρόμους της ωρίμανσης της βίας» εξηγείται από τους ρόλους (ο άνδρας οφείλει να είναι κυρίαρχος και επιθετικός). Δεν ξέρω αν η επιθετικότητα είναι μια μορφή επικοινωνίας, ή μια επώδυνη στιγμή ρήξης των δεσμών της επικοινωνίας. Δεν ξέρω αν η αυτοεκτίμηση περνάει μέσα από τη φυσική υποταγή του άλλου.

Είμαι όμως πεπεισμένος ότι πίσω από τη φανερή δύναμη του επιθετικού υπολανθάνει μια κρυμμένη αδυναμία του φοβισμένου, που, δυστυχώς, δεν έμαθε άλλο τρόπο να μιλάει παρά μόνο με τα χέρια, και δεν έμαθε άλλο τρόπο να κάνει αισθητή την παρουσία του στο χώρο και στο χρόνο παρά μόνο με το έγκλημα.

Η δική μου θέση παραμένει σταθερή εδώ και χρόνια: πίσω από τις αιτίες υπάρχουν οι συμβολισμοί και μέσα στους συμβολισμούς κρύβονται κοινωνικές αλήθειες που μας αφορούν όλους και όχι μόνο τους «εξεταζόμενους» στο εγκληματολογικό μικροσκόπιο ανηλίκους.

Το παιχνίδι με το θάνατο, η πρόκληση στον κοινωνικό καθωσπρεπισμό, η σύγκρουση, η ένταξη σε (υπο-)ομάδες, η φυγή, η περιθωριοποίηση, οι αξίες που αμφισβητούνται και οι αντιαξίες που υιοθετούνται πρέπει να εκληφθούν και ως κραυγή – επίκληση βοήθειας.

Μέσα από τη διπλή σχέση «Δικαίου – Ανηλίκου» (προστασία και δικαιώματα), αλλά ακόμα και μέσα από τη «χάρτα της προστασίας των νεαρών εγκληματιών» (ποινικό δίκαιο) πρέπει να δημιουργούμε το αναγκαίο πλέγμα εγγυήσεων. Από την άλλη πλευρά οι (διαφαινόμενες) τάσεις «αποποινικοποίησης» ή «αποεγκληματοποίησης» του δικαίου των ανηλίκων προσφέρουν πλέον ευοίωνες προοπτικές.

Η κοινωνικοποίηση όμως δεν εξαρτάται μόνο (ή κυρίως) από ένα θεσμικό/κανονιστικό παράδειγμα, αλλά από ένα ερμηνευτικό παράδειγμα. Η συναισθηματική και διαπροσωπική προσέγγιση και η κοινωνική ευαισθησία – κατανόηση στα προβλήματα της νεολαίας φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι οι δογματισμοί και οι αφορισμοί.

Ανάμεσα στις αρχές της «δικαιοσύνης» και της «πρόνοιας» πρέπει να κινούνται οι διαδικασίες του κοινωνικού αποστιγματισμού, της ηθικής αποφόρτισης, της ελάχιστης παρέμβασης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το τρίπτυχο της νεανικής εγκληματικότητας (βία-κλοπή-ναρκωτικά) στην πραγματικότητα «κρύβει» τις επιλογές και αξίες της κοινωνικής των «μεγάλων» (λατρεία του σώματος-αναζήτηση του χρήματος-φυγή στην περιπέτεια).

Η εγκληματικότητα των νέων ως αγωνιώδες, τραυματικό και απρόσφορο μέσο αναζήτησης νέων αξιών πρέπει να μας φέρει αλληλέγγυους στην κατανόηση-διαχείριση των σημείων ρήξης και όχι να καταλήξει σε ενίσχυση των μέτρωv πειθαρχοποίησης και υποταγής.

Το παιδί-θύμα (με την πραγματική αλλά και την κοινωνικονομική έννοια) μετατρέπεται σε παιδί-θύτη (με την εγκληματολογική αλλά και υπαρξιακή διάσταση), γεγονός που αυξάνει τις ευθύνες των ενηλίκων και της «κατειλημμένης» (από τους ενήλικες) κοινωνίας.Καθηγητής Γιάννης Πανούσης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ Δ.Σ.Α.

Σε συνεδρίασή της, η Επιτροπή Συνταγματικών Δικαιωμάτων μελών του Δ.Σ.Α., συζήτησε τα τελευταία γεγονότα της επικαιρότητας και κατέληξε τα εξής:

Από το Σάββατο 6/12 και μέχρι σήμερα, παρατηρούμε σωρεία εγκληματικών παραβιάσεων του Συντάγματος και των Νόμων, από κρατικά όργανα και υπηρεσίες της Πολιτείας.

Στις 6/12, δολοφονήθηκε μαθητής από αστυνομικό. Ο αρμόδιος περί Δικαιοσύνης Υπουργός, αφού σιώπησε επί δεκαήμερο, κατόπιν, από το βήμα της Βουλής, κάλεσε σε επιεική μεταχείριση του δράστη, ο οποίος κατά τη γνώμη του υπουργού Δικαιοσύνης, «δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του»!

Κατά τη διάρκεια της κοινωνικής έκρηξης που ακολούθησε, οι αστυνομικές δυνάμεις επέδειξαν άκρατη και αδικαιολόγητα βίαιη συμπεριφορά, έναντι διαδηλωτών και διερχομένων, ανυποψίαστων πολιτών. Οι συλλήψεις ήταν αθρόες και εν πολλοίς άκριτες, αντίστοιχα δε έχει ανταποκριθεί και η Δικαιοσύνη, διώκοντας ποινικά και προφυλακίζοντας κατηγορουμένους ακόμη και όταν σωρεία αυτοπτών μαρτύρων βεβαιώνουν την αθωότητά τους. Ειδικότερα:

Καθημερινά σχεδόν, η πόλη της Αθήνας έχει μετατραπεί σε θάλαμο αερίων, από τα κυανιούχα, καρκινογόνα χημικά αέρια που οι αστυνομικές δυνάμεις εκτοξεύουν κατά πολιτών, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη, βίαιων επεισοδίων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της άδικης και παράνομης συμπεριφοράς, αποτελούν οι επιθέσεις με χημικά αέρια εναντίον ανήλικων μαθητών που διαδηλώνουν ειρηνικά. Σύμφωνα με το σύνολο των διεθνών συνθηκών, τα εν λόγω χημικά αέρια, αποτελούν χημικά όπλα απαγορευμένα σε καιρό πολέμου, γεγονός που αναδεικνύει τον προφανώς παράνομο χαρακτήρα της χρήσης τους σε καιρό ειρήνης και μάλιστα κατά πολιτών και ανήλικων παιδιών.

Εκατοντάδες πολίτες έχουν μέχρι σήμερα συλληφθεί (μεταξύ αυτών και δεκάδες μαθητές), αφού πρώτα κακοποιήθηκαν από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ κατά την διενεργηθείσα προανάκριση στερήθηκαν στοιχειωδών δικαιωμάτων τους, όπως η επικοινωνία τους με συνήγορο και με τους οικείους τους, η λήψη καταθέσεων των αυτοπτών μαρτύρων υπεράσπισης κλπ.

Στην ίδια κατεύθυνση η Δικαιοσύνη, λειτουργώντας εκτός των αρχών του Συντάγματος, ως κατασταλτικός μηχανισμός, ποινικοποιεί το πολιτικό φρόνημα και την άσκηση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, παραβιάζει την αρχή της ισότητας των πολιτών, τα δικονομικά δικαιώματα των κατηγορουμένων, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. στη Λάρισα) διώκει ανήλικους μαθητές ως επικίνδυνους τρομοκράτες! Ειδικότερα:

1. Δεκάδες πολίτες οδηγήθηκαν στη φυλακή, προσωρινά κρατούμενοι, με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις των αστυνομικών που τους συνέλαβαν (συχνά δε και τους κακοποίησαν), ενώ «δεν υπήρξε χρόνος» για την κατάθεση αυτοπτών μαρτύρων υπερασπίσεως.
2. Πολλαπλές καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων που περιγράφουν αναίτιες συλλήψεις αθώων πολιτών, αντιμετωπίζονται ως αναξιόπιστες από τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, με το αντισυνταγματικό, αλλά και παράλογο επιχείρημα ότι «οι αστυνομικοί δεν έχουν λόγο να καταθέσουν ψέμματα»!
3. Η κατάθεση κατηγορουμένου περί συμμετοχής του στις διαδηλώσεις αποτελεί «ομολογία ενοχής» περί συμμετοχής του σε βίαια επεισόδια.
4. Η προφυλάκιση αποτελεί την κυρίαρχη επιλογή των δικαστικών οργάνων, έναντι των κατηγορουμένων, ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις που ο Νόμος θέτει για την επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης (έλλειψη μόνιμης κατοικίας, ύποπτος φυγής, συγκεκριμένος κίνδυνος για τέλεση νέων αδικημάτων).


Παρά δε, την «περί κουκουλοφόρων» φιλολογία των πολιτικών εκπροσώπων της Πολιτείας, ουδέν αυτή έχει πράξει για τη διερεύνηση, αποκάλυψη και ποινική δίωξη των ατόμων που αποτυπώνονται σε σωρεία δημοσιευμένων φωτογραφιών και video, να βρίσκονται μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων, με καλυμμένα πρόσωπα και κραδαίνοντας λοστούς να πραγματοποιούν καταστροφές σε καταστήματα. Υπενθυμίζουμε δε στις αρμόδιες αρχές, ότι αυτού του είδους η δράση κρατικών οργάνων είναι απολύτως απαγορευμένη από τον Ποινικό Νόμο, το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες.

Στο ίδιο πλαίσιο κρατικής ή παρακρατικής δράσης θα πρέπει να ενταχθεί και ο πυροβολισμός του μαθητή στο Περιστέρι, η εμφάνιση «αγανακτισμένων πολιτών της Χρυσής Αυγής» καθώς επίσης και ο «περίεργος» πυροβολισμός του οχήματος των ΜΑΤ στο Γουδί.

Είναι τουλάχιστον «περίεργη σύμπτωση» ο φερόμενος ως προερχόμενος από το χώρο του Πανεπιστημιακού ασύλου πυροβολισμός, δύο μόλις ημέρες μετά τη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης περί αναγκαιότητας κατάργησής του.

Από τα προαναφερόμενα, προκύπτει με σαφήνεια, αφ’ ενός μεν η αλληλοδιαπλεκόμενη παραβατική συμπεριφορά κρατικών οργάνων και «παρακρατικών»(;) ομάδων ή μεθόδων, αφ’ ετέρου δε, η συνταυτιζόμενη με αυτήν, λειτουργία της Δικαιοσύνης, η οποία από το Σύνταγμα έχει θεσμικό καθήκον, εγγυητικό των ελευθεριών του πολίτη και όχι καθήκον ποινικής καταστολής δικαιωμάτων προς όφελος των κυβερνητικών επιλογών. Είμαστε δυστυχώς σε θέση να καταγγείλουμε σήμερα την στρατευμένη πολιτική δράση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, για την προώθηση αντικοινωνικών πολιτικών επιλογών.


Έχουμε από ετών καταγγείλει ότι τόσο ο αντιτρομοκρατικός νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και ο εγχώριος, τους οποίους από κοινού ψήφισαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ποινικοποιούν το πολιτικό φρόνημα και στοχοποιούν ως τρομοκράτες τους πολίτες που αμφισβητούν τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές. Η εφαρμογή τους κατά μαθητών και φοιτητών στη Λάρισα, επιβεβαιώνει τις καταγγελίες μας και λειτουργεί απειλητικά για το σύνολο της κοινωνίας.

Είναι σαφές πως η δολοφονία του μαθητή πυροδότησε την κοινωνική έκρηξη μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, οι οποίοι δεν διεκδικούν απλώς την καταδίκη των ενόχων. Οι πολίτες αυτοί ταυτίζουν την απώλεια αυτής της νεανικής ζωής, με την απώλεια των δικαιωμάτων που υφίστανται καθημερινά, στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, προκειμένου να υποταγεί κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής στην παραγωγή κέρδους εταιριών και επιχειρήσεων. Την στιγμή που η κυβέρνηση καλεί σε εθνική ενότητα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης μέσω της προσφοράς εκατομμυρίων στις τράπεζες, οι πολίτες, εφαρμόζοντας το άρθρο 120 του Συντάγματος, καλούν σε κοινωνική ενότητα των πληττόμενων εργαζομένων και νέων, διεκδικώντας το σύνολο των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που τους αναλογούν, μια που οι ίδιοι είναι οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου.


Σήμερα, είναι οι πολίτες που τηρούν το Σύνταγμα και οι κυβερνητικές και κρατικές υπηρεσίες που το παραβιάζουν. Όπως πάντα, εμείς δηλώνουμε συμμετέχοντες στις συλλογικές διαδικασίες άσκησης συνταγματικών δικαιωμάτων. Δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε και θα παρεμβαίνουμε σε κάθε συνάθροιση, σε κάθε διαδήλωση, υπερασπιζόμενοι Συνταγματικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες…

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΔΣΑ

Πηγή: tvxs

Δες και: Το βίντεο του TVXS, με τους κουκουλοφόρους στη Βουλή

Ψήφισε: Να σταματήσουν οι διώξεις με βάση τον τρομονόμο

Η συγκάλυψη και η ανάδειξη της Δημοκρατίας

Αποσπάσματα από το κείμενο του Γ. Οικονόμου με τίτλο "Πλάτων και Καστοριάδης - Η συγκάλυψη και η ανάδειξη της Δημοκρατίας", που αυτούσιο μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.costis.org/x/castoriadis/Plato_and_Castoriadis_greek.pdf και στα αγγλικά εδώ: http://www.costis.org/x/castoriadis/Plato_and_Castoriadis_english.pdf

Η ταύτιση του πολιτικού με τον επιστήμονα, η οποία συνιστά και το κύριο σημείο του Πολιτικού του Πλάτωνος, είναι καθαρή πλατωνική εφεύρεση και σοφιστεία, κατά τον Καστοριάδη (σ. 57, 156). Η πολιτική ικανότητα, κατά τον Πλάτωνα, αποκτάται μόνο από τον "επιστήμονα", και μόνο η "επιστήμη" ορίζει τον πολιτικό και την πολιτική (292b). Η "επιστήμη" αυτή της πολιτικής δεν μπορεί ν' αποκτηθεί από τους πολλούς, από το πλήθος, αλλά είναι ίδιον των ολίγων, και μάλιστα του ενός, του βασιλικού ανδρός. Η άποψη αυτή του Πλάτωνος δεν συναντάται πουθενά αλλού στην ελληνική γραμματεία και συγκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της πολιτικής: τον συμβατικό και μη προβλέψιμο χαρακτήρα των πολιτικών αποφάσεων, τον μη υπαγόμενο σε νόμους, κανονικότητες και σταθερότητες, με τις αντιπαλότητες και τις αντιθέσεις, με τους ανταγωνισμούς και τα αθέμιτα μέσα. Μετατοπίζει την πολιτική από το πραγματικό στον θεωρητικό και ιδεατό χώρο, συγκαλύπτοντας ταυτοχρόνως και την πραγματική αντίληψη των Ελλήνων περί πολιτικής, η οποία αναφέρεται σε κάποια γνώση και δεξιότητα, πρακτική και εμπειρική. Η αντίληψη αυτή χαρακτηρίζει την πολιτική των υπαρκτών πόλεων, καθώς και πολυάριθμα κείμενα άλλων συγγραφέων, όπως του Ηρόδοτου, του Θουκυδίδη, των Τραγικών, του Ισοκράτους, του Δημοσθένους, κ.α. Ιδιαιτέρως στη δημοκρατία η πολιτική είναι η ελεύθερη διαμάχη των δοξών, η ελεύθερη συζήτηση στην εκκλησία του δήμου, και η ψηφοφορία από όλους τους πολίτες για την τελική απόφαση (βούλευσις). Για τη δημοκρατική αντίληψη δεν υπάρχει "επιστήμη" της πολιτικής - ούτε μπορεί να υπάρξει εξάλλου - παρά μόνο δόξα, και δια τούτο μέριμνα, σκοπός και ορισμός της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή όλων των πολιτών στη διαμόρφωση και τη λήψη των αποφάσεων, που σημαίνει ότι όλοι θεωρούνται ισότιμοι πολιτικώς. Αυτό εκφράζεται εμπράκτως και με τη συμμετοχή στην εξουσία, την πραγματική δυνατότητα συμμετοχής όλων των πολιτών σε όλες τις μορφές της ρητής εξουσίας. Η πολιτική ικανότητα αποκτάται στη δημοκρατία ένεκα και μέσω της τριβής με τα πολιτικά πράγματα, με τις ελεύθερες συζητήσεις, με την πραγματική συμμετοχή στην πολιτική ζωή και στην εξουσία, και μέσω αυτών αποκτάται η πραγματική πολιτική παιδεία, η πραγματική γνώση των πολιτικών πραγμάτων και του τρόπου λειτουργείας της κοινωνίας και της εξουσίας.

Η πολιτική, για τον Καστοριάδη, είναι η συνειδητή, κριτική και αυτοκριτική, έλλογη συλλογική δραστηριότητα και αμφισβήτηση, που αφορά τη θέσμιση της κοινωνίας ως σύνολο ή ως μέρος, δηλαδή δραστηριότητα κατά την οποία τίθεται υπό αμφισβήτηση η συνολική ή μερική θέσμιση της κοινωνίας. Η πολιτική υπ' αυτήν την έννοια αναδύεται από τη στιγμή που τίθεται η ερώτηση περί της ισχύος των θεσμών, δηλαδή εάν και γιατί οι θεσμοί είναι δίκαιοι: "Είναι οι νόμοι μας δίκαιοι; είναι το Σύνταγμά μας δίκαιο; Είναι καλό; Καλό εν σχέσει με τι; Δίκαιο εν σχέσει με τι; Από αυτές τις διαρκώς ανοικτές ερωτήσεις συγκροτείται το αντικείμενο της αληθούς πολιτικής, η οποία συνεπώς πρϋποθέτει την αμφισβήτηση των υπαρχόντων θεσμών - ακόμη και αν πρόκειται για την αποδοχή τους συνολικώς ή μερικώς. Δια της πολιτικής, υπ' αυτήν την έννοια, ο άνθρωπος αμφισβητεί, και ενδεχομένως μετασχηματίζει, τον τρόπο του είναι του και το είναι του ως κοινωνικού ανθρώπου.

Η πολιτική υπ' αυτή την έννοια εξαρτάται και απαιτεί τη συνειδητή εκλογή, ευθύνη και δράση των ανθρώπων. Το αντικείμενο της πολιτικής ορίζεται ως η δημιουργία θεσμών, οι οποίοι, εσωτερικευόμενοι από τους ανθρώπους, επιτρέπουν και διευκολύνουν την ατομική τους αυτονομία και τη δυνατότητα της πραγματικής συμμετοχής τους σε κάθε ρητή εξουσία που υπάρχει εντός της κοινωνίας. Το αντικείμενο δηλαδή της πολιτικής είναι η ελευθερία, η ατομική και η συλλογική αυτονομία, και όχι η ευδαιμονία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους ούτε η ευτυχία, όπως διατείνονται τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, φασιστικά και κομμουνιστικά.

Ο μετασχηματισμός αυτός των θεσμών οδηγεί προς τη δημοκρατία, η οποία είναι το πολίτευμα της ρητής και διαυγασμένης συλλογικής αυτοθέσμισης. Δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου, πραγματική κυριαρχία του δήμου, σημαίνει την πραγματική άμεση συμμετοχή των ανθρώπων στην εξουσία, υπό όλες τις μορφές της, και την άμεση συμμετοχή στη συζήτηση και στη λήψη των αποφάσεων, πράγμα που αποκλείει την μεταβίβαση εξουσιών σε αντιπροσώπους.

Η αντίληψη αλλά και η πρακτική αυτή βρίσκεται στην αρχαία δημοκρατία, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας μπορούν να συνοψισθούν ως εξής: ο δήμος είναι η κύρια πηγή όλων των εξουσιών και δεν αναγνωρίζει άλλη πηγή και αιτία της κοινωνικής θεσμίσεως και του νόμου (ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ). Αυτό σημαίνει πραγματική συμμετοχή σε όλες τις μορφές της εξουσίας, δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική. Η συμμετοχή αυτή επιτυγχάνεται δια της κληρώσεως η οποία είναι η ειδοποιός διαφορά της δημοκρατίας. Όλοι οι πολίτες ορίζονται δικαστές, βουλευτές και άρχοντες δια της κληρώσεως. Οι άρχοντες για τους οποίους απατούνται ειδικές γνώσεις και ικανότητες (στραγηγοί, ταμίαι κλπ.) εκλέγονται δια χειροτονίας στην εκκλησία του δήμου. Όλοι οι άρχοντες υφίστανται διαρκή έλεγχο (δοκιμασία, εύθυνα), δίνουν λόγο και λογαριασμό για τις πράξεις του (λόγον διδόναι) και είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί, η δε θητεία τους είναι ετήσια. Η κοινωνική ζωή ρυθμίζεται από κανόνες γενικής ισχύος, οι οποίοι συζητούνται και νομοθετούνται άμεσα από την κοινότητα, υφίσταται δηλαδή η κυριαρχία του γραπτού νόμου. Δεν υπάρχουν ιεραρχίες ούτε κράτος με τη σημερινή έννοια, ως μηχανισμός εξουσίας χωριστός από το σώμα των πολιτών και επί των πολιτών. Δεν υπάρχουν οι δήθεν ειδικοί της πολιτικής, οι επιστήμονες του Πλάτωνος, δεν υπάρχει επιστήμη της πολιτικής αλλά διαμάχη των δοξών. Όλες οι γνώμες μετρούν εξίσου, εξού και η πολιτική ισότης. Υπάρχει ένας ανοικτός δημόσιος χώρος, ο οποίος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Εντός κυκλοφορούν και συζητούνται όλες οι σημαντικές πληροφορίες και λαμβάνονται άμεσα όλες οι σημαντικές αποφάσεις από τον δήμο.

Όλα αυτά τα στοιχεία, δηλαδή το νόημα της δημοκρατίας, έχουν συγκαλυφθεί επί πολλούς αιώνες. Ακόμη και σήμερα αυτό που κυριαρχεί είναι η συγκάλυψη της ικανότητας των ανθρώπων να αυτοκυβερνηθούν. Τηρουμένων των αναλογιών, και σήμερα υπάρχει η συγκάλυψη της δημοκρατίας, και σήμερα υπάρχει η διαστρέβλωση των πολιτκών προβλημάτων, διότι οι αναλύσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιό κόμμα είναι ικανό να κυβερνήσει, ποιος πολιτικός αρχηγός είναι πιο ικανός ή ποιο κομματικό πρόγραμμα είναι καλύτερο για να ψηφισθεί στις επόμενες εκλογές, τι αναθεωρήσεις - δευτερεύουσες πάντα - πρέπει να γίνουν στο συνταγμα, η οικονομική προτεραιότητα, κλπ. Οι κυρίαρχες δυνάμεις του πολιτικού παιχνιδιού, οι επαγγελματίες πολιτικοί και τα κόμματα προσπαθούν να πείθουν τον κόσμο - και το έχουν καταφέρει - ότι ο ίδιος είναι ανικανος να αυτοκυβερνηθεί και, συνεπώς, αυτά είναι τα μόνα ικανά να κυβερνούν και αυτός είναι μόνο ικανός να υπακούει. Συγκαλύπτεται δηλαδή το νόημα της πολιτικής με την αρχαιοελληνική και καστοριαδική έννοια, η ικανότητα των ανθρώπων να αυτοκυβερνηθούν, καθώς επίσης και το γνησίως πολιτικό πρόβλημα, που είναι το πώς οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί να αυτοκυβερνηθούν.

...

Εδώ ακριβώς έγκειται η πρωτότυπη συμβολή του Καστοριάδη και η πολιτική προσφορά του: η επανατοποθέτηση της δημοκρατίας, της άμεσης δημοκρατίας, στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης και η στενά συνδεδεμένη με αυτήν, κριτική της αντιπροσώπευσης. Οι μοντέρνοι και οι σύγχρονοι πολιτικοί στοχαστές την αγνοούν σκανδαλωδώς, εγκλωβισμένοι στις φιλελεύθερες, μαρξιστικές και σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες και δεν ασχολούνται ποτέ με τη "μεταφυσική" της αντιπροσώπευσης.

Η "αντιπροσώπευση" είναι, κατά τον Καστοριάδη, και στη θεωρία και στην πράξη, αλλοτρίωση της κυριαρχίας (η αλλοτρίωση εννοείται υπό την νομική έννοια του όρου: μεταβίβαση ιδιοκτησίας), μεταβίβαση δηλαδή κυριαρχίας από τους "αντιπροσωπευομένους" προς τους "αντιπροσώπους". Η αντιπροσώπευση δημιουργεί μια "διαίρεση της πολιτικής εργασίας", διαίρεση σε κυριάρχους και κυριαρχούμενους, σε εξουσιάζοντες και εκτελεστές, που επιτυγχάνεται και με τις εκλογές. Πράγμα το οποίο ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι και γ' αυτό θεωρούσαν τις εκλογές χαρακτηριστικό της αριστοκρατίας και της ολιγαρχίας και την κλήρωση χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, όπως επισημαίνει ο Αριστοτέλης. Η κυρίαρχη, εξάλλου, σήμερα ιδέα ότι υπάρχουν "ειδικοί" της πολιτικής, δηλαδή "ειδικοί" του καθολικού και τεχνικοί της ολότητας, "χλευάζει την ίδια την ιδέα της δημοκρατίας". Εκτός αυτού η πραγματική εξουσία δεν ανήκει στους εκλεγόμενους τριακόσιους ή τετρακόσιους βουλευτές, τους δήθεν αντιπροσώπους της λαϊκής βούλησης, αλλά στα κόμματα και κυρίως στο εκάστοτε πλειοψηφούν που γίνεται έτσι ο κύριος διαχειριστής της εξουσίας. Πίσω δε από τα κόμματα βρίσκονται οι πραγματικοί κάτοχοι της εξουσίας, τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, τα "διαπλεκόμενα" σύμφωνα με την ορολογία του συρμού, οι υπερεθνικοί οργανισμοί και η λογική της οικονομικής αγοράς, οι κάτοχοι των ισχυρότατων mass media και της ηλεκτρονικής πληροφορικής.

Διαμαρτυρία στην Ακρόπολη...

Στην τοποθέτηση δύο πανό στον βράχο της Ακρόπολης -που είναι ορατά από πολλά σημεία της Αθήνας- προχώρησε η πρωτοβουλία φοιτητών από σχολές της Αθήνας.

Στο ένα πανό υπάρχει το σύνθημα «Αντίσταση» στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα γαλλικά, στα γερμανικά και στα ιταλικά, ενώ το δεύτερο έγραφε: «Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, Πανευρωπαϊκή Ημέρα Αλληλεγγύης».

Kαθημερινή

Χημικά: Παράνομα στον πόλεμο, νόμιμα στην ειρήνη!

Σε όλο τον κόσμο περίπου 800 θάνατοι έχουν αποδοθεί στη χρήση χημικών αερίων καταστολής τις τελευταίες πέντε δεκαετίες – μεταξύ των οποίων και οι νεκροί του Πολυτεχνείου το 1973, Σπύρος Κοντομνάρης και Δημήτρης Παπαϊωάννου.

Το 1925, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε έγινε για πρώτη φορά εκτεταμένη χρήση χημικών όπλων, η Συνθήκη της Γενεύης απαγόρευσε τη χρήση χημικών αερίων διεθνώς, ενώ η χρήση τους στη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων συνιστά έγκλημα πολέμου.

Ο Ο.Η.Ε., το 1969, αποφάσισε την υπαγωγή και των δακρυγόνων ουσιών (CS,CN,CR,OC) στην κατηγορία αυτών των απαγορευμένων όπλων.

Η Ελληνική Αστυνομία κάνει χρήση κυρίως των ουσιών CS και CN.

Σύμφωνα με ειδική έκθεση του Έλληνα Συνηγόρου του Πολίτη σχετικά με τις προκαλούμενες βλάβες από τα χημικά αέρια, αναφέρεται: ερεθισμός δέρματος, οφθαλμών, αναπνευστικής οδού, πονοκέφαλοι, πεπτικές διαταραχές, δερματικά εγκαύματα και σε περίπτωση χρόνιας τοξικότητας καρκίνος, έλκη στο δέρμα και στο ρινικό διάφραγμα, νεφρικές βλάβες.

Περισσότερα

Δείτε και: Νέα έκκληση της αστυνομίας για δακρυγόνα

Δημοκρατία, Τρομοκρατία

Δημο-κρατία, Τρομο-κρατία

Το κρατέειν που υπάρχει τις σύνθετες Δημο-κρατία και τρομο-κρατία χρησιμοποιείται αρχικά από τους θεολόγους (!) Από την *κρα- ή *καρ- της ινδοευρωπαϊκής *qre-t, που σημαίνει κρέας ωμό, έφτιαξαν το όνομα του Κρόνου, που τον λάτρευαν με ανθρωποθυσίες (!), και του Κarana ή Κράνα στα σανσκριτικά, του θεού-δημιουργού στις Βέδες. Εδώ ανήκει ο Cre-ator: θεός δημιουργός των Λατίνων, το cre-o: πλάθω την πλάση και η cre-atura: δημιουργία, ποίηση.

Από τον Κρόνο, τον πρώτο "τρόμο"κράτη θεό, που έτρωγε τα παιδιά του, έφτασαν κάποτε στον Κράτο, τον τρομερό υπηρέτη του Διός, όταν ο Ζευς διαδέχθη τον Κρόνο. (Ο Κράτος και η αδελφή του η Βία ήταν μάλιστα τα παιδιά της στυγερής Στυγός, απ' την οποία προέρχονται όλα τα... στυγερά).

Μετά τον Κρόνο-Karana-Κράνα και Κράτο έφτιαξαν το όνομα του Κρέωντα. Ο Κρέων ήταν αρχηγός του κράτους των Θηβών΄ ένας ελέω θεού τύραννος.

Στη συνέχεια, οι Προσωκρατικοί Φυσικοί, με μια μεγάλη αφαίρεση, αποσπούν το κράτος και το κρατέειν από τους θεούς, συνδέοντάς το με την Ανάγκη (Θαλής, Παρμενίδης), με τον Νου και με το Άπειρο (Αναξαγόρας). "Ίσχυρότατον (πλέον)... Ἀνάγκη. (Αυτή) πάντων κρατεῖ. και όχι οι θεοί.

Παράλληλα με τους Προσωκρατικούς Φυσικούς, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο πολιτικό λεξιλόγιο η Δημο-κρατία, με την έννοια της συγκράτησης του Κράτους και της Βίας από τον Δήμο. Ο Δήμος συγκρατεί και περιορίζει τον Κράτο. Έτσι, με λιγότερη Δημο-κρατία η πάλαι ποτέ τρο-κρατία του Κρόνου και του Κρέοντα θεριεύει, επειδή το κράτος γεννάει περισσότερο κράτος, "τρομο"κράτος, και "παρα"κράτος, όπως η Βία γεννάει Βία.

Κι εμείς να μιλάμε τώρα για σχεδιαζόμενη περιστολή των Ατομικών Δικαιωμάτων (άρθρο 5 του Συντάγματος) για τον έλεγχο των τρομο-κρατών; Όταν χρειάζεται περισσότερη Δημο-κρατία; Οποία παραπλάνηση...


Χρειάζεται περισσότερη Δημο-κρατία για τον περιορισμό της τρομο-κρατίας και όχι περιστολή των Ατομικών Δικαιωμάτων. Περισσότερη Δημο-κρατία στον Δήμο σημαίνει να υπάρχουν ίσες δαί-τες (μερίδες) για όλους τους δαι-τυμόνες, συνδαιτυμόνες. Και ίσες δαίτες (μερίδες) σημαίνει τροφή και πολιτικά δικαιώματα.

Η πείνα, η εξαθλίωση και η τυραννία, αντιθέτως, είναι πηγές τρόμου. Τρέμει ο πεινασμένος και αντιστέκεται. Προβάλει το "κράτος" του (την ισχύ του) ενάντια στο σιδηρόφρακτο κράτος του Κρόνου και του Κρέοντα, που γράφαμε σε προηγούμενο.

Ο Κρέοντας ονομάζει τρομο-κράτη αυτόν που ζητάει τα δίκαιά του: τις ίσες μερίδες. Οι Ναζί ονόμαζαν τρομο-κράτες τους Έλληνες αντιστασιακούς. Ο Παναγούλης για τους δικτατορίσκους της 21ης ήταν τρομο-κράτης. Ο αγώνας κατά της αποικιοκρατίας και του απαρχάιντ ονομάστηκε τρομο-κρατικός και πάει λέγοντας.

Το κράτος θέριευε κατά των αντιστασιακών, που ζητούσαν τις ίσες δαίτες της Δαμο-κρατίας: Δημο-κρατίας, γεννώντας περισσότερο "τρομο"κράτος και "παρα"κράτος, όπως η βία γεννάει βία. Η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα. "Ο Αλέξανδρος Β' δημιουργεί την Οχράνα - γράφει ο Αλμπέρ Καμύ - το πιο αποτελεσματικό όπλο τρομοκρατίας του κράτους και οι δολοφονικές επιθέσεις των "τρομοκρατών" πολλαπλασιάζονται. Από κει και πέρα ο 19ος αιώνας είναι γεμάτος με δολοφονίες στη Ρωσία και στη Δύση. Το 1879 νέα απόπειρα ενάντια στο βασιλιά της Ισπανίας και... το 1881 δολοφονία του τσάρου..." (Α. Καμύ, Επαναστατημένος Άνθρωπος, Μπουκουμάνης, σ. 210).

Μόνο η Δημο-κρατία με τις ίσες μερίδες για όλους περιορίζει την τρομο-κρατία, επειδή ο Δήμος συγκρατεί το ακράτητο κράτος και τη βία. Η περιστολή αντιθέτως των Ατομικών Δικαιωμάτων ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Πηγή: Νίκος Βαρδιάμπασης, Ιστορία μιας λέξης, Τόμος Ε΄, Λιβάνη, σ.158
Φωτογραφίες: ΠΡΕΖΑ TV

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η Ευρώπη θα πεθάνει εξαιτίας αυτής της αρχής: αυτό δε με αφορά.
Gustav Mahler


Mοιάζει να ενθαρρύνεται από την απροθυμία του κράτους να αντιμετωπίσει άμεσα τα αίτια, που οδήγησαν στο ξέσπασμα της βίας, και από την επιλογή να στρέφεται η αστυνομική καταστολή κατά προτίμηση εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών και όχι να εστιάζεται στην αποτροπή των καταστροφών. Ενδεχομένως, όμως, σύμφωνα με ορισμένες καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, να υποδαυλίζεται συμπληρωματικά και από τη δράση προβοκατόρων.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ ανησυχητικό ότι αυτά τα φαινόμενα μητροπολιτικής βίας χρησιμοποιούνται για να τεθεί εν αμφιβόλω η ικανότητα της δημοκρατικής πολιτείας και των θεσμών του κράτους δικαίου να προστατεύσουν τους πολίτες, τις περιουσίες τους και την ακεραιότητά τους και να προαναγγελθεί ένταση της καταστολής χωρίς τις απαιτούμενες εγγυήσεις για την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Περιθώρια για αισιοδοξία θα υπάρξουν, μόνο αν η κυβέρνηση επιδείξει με χειροπιαστό τρόπο την πολιτική βούληση να σπάσει τον φαύλο κύκλο των πάγιων καταπατήσεων ανθρωπίνων δικαιωμά­των με ενοχή ή ανοχή του κράτους και των βίαιων αντιδράσεων, που προκαλούν αυτές οι καταπατήσεις.

«Πριν 60 χρόνια σαν σήμερα, οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου υποσχέθηκαν να προάγουν και να προασπίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ζητάμε από την κυβέρνηση, ακριβώς τώρα, να προχωρήσει σε χειροπιαστές ενέργειες ώστε να εξαρθρώσει τον μηχανισμό που μεταβάλλει μέλη των σωμάτων ασφαλείας σε καταπατητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να άρει τις συσσωρευμένες αδικίες και τον ουσιαστικό αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων και να δείξει έτσι ότι εννοεί να τιμήσει αυτήν την υπόσχεση», τόνισε ο κ. Μπούρας, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία

Δες και: Μεμονωμένα περιστατικά...

Mη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας...

Αυτή είναι μια χειρόγραφη επιστολή που μοιράστηκε από τους φίλους του Αλέξη στην κηδεία του...

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.


Oι φωτογραφίες είναι από το ΠΡΕΖΑ TV.

Αγοράστε προϊόντα Δικαίου Εμπορίου (Fair Trade)...

... και βοηθήστε στον αγώνα για την καταπολέμηση της παιδικής εργασίας.


Παγκοσμίως, γύρω στα 211 εκατ. παιδιά ηλικίας 5- 14 ετών αναγκάζονται να εργαστούν με τη βία. Τα 3/4 αυτών εργάζονται στη γεωργία. Εργαζόμενοι σε φυτείες που παράγουν ζάχαρη, τσάι, καπνό και καφέ συχνά κοπιάζουν από την επίμονη δουλειά ενώ αυτές ψεκάζονται με χημικά φυτοφάρμακα. Ενίοτε οι ψεκασμοί γίνονται ενώ δουλεύουν. Οι σφραγίδες του Δικαίου Εμπορίου (Fair Trade) εξασφαλίζουν ότι τα αγαθά παράγονται κάτω από δίκαιες συνθήκες, ότι οι εργάτες πληρώνονται δίκαια, ότι ο αναγκασμός της εργασίας μέσω της βίας απαγορεύεται, και, φυσικά, ότι τα παιδιά δε χρησιμοποιούνται ως φθηνά, εργατικά χέρια.

Η αγορά προϊόντων Δικαίου Εμπορίου (Fair Trade) είναι, μεταξύ άλλων, ένας τρόπος προστασίας των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, και ειδικά των δικαιωμάτων των παιδιών.

Ανάβουμε τη φλόγα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Διεθνής Αμνηστία

Ολυμπιακοί Αγώνες Πεκίνο 2008

«Αν οι κινέζικες αρχές δεν λάβουν επείγοντα μέτρα για να σταματήσουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον επόμενο χρόνο, υπάρχει κίνδυνος να αμαυρώσουν την κληρονομιά των Ολυμπιακών Αγώνων Πεκίνο 2008».
Αϊρίν Χαν, Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, Αύγουστος 2008

Η Διεθνής Αμνηστία βλέπει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ως μία ευκαιρία για θετικές αλλαγές στην κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα και μέχρι το καλοκαίρι θα παλέψει για αλλαγές σε 4 βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

Θανατική ποινή: Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εκτελεστής στον κόσμο. 1.010 εκτελέσεις έχουν καταγραφεί μέσα στο 2006, το 63% των εκτελέσεων παγκοσμίως. Η θανατική ποινή εφαρμόζεται για 68 εγκλήματα, ανάμεσα στα οποία και μη βίαια εγκλήματα όπως η φοροδιαφυγή και η δωροδοκία. Ωστόσο η κυβέρνηση δεν δημοσιοποιεί στατιστικά στοιχεία για τις εκτελέσεις, με αποτέλεσμα ο πραγματικός αριθμός τους να παραμένει μυστικός. Κινέζοι δικηγόροι εκτιμούν πως 8.000 άνθρωποι εκτελέστηκαν μέσα στο 2006.

Ελευθερία των ΜΜΕ: Η Κίνα έχει αυστηρούς νόμους που περιορίζουν τα ΜΜΕ και φυλακίζει, βασανίζει ακόμα και εκτελεί ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή εξέφρασαν την άποψή τους. Από το 2004 η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγράψει 54 περιπτώσεις ανθρώπων που φυλακίστηκαν γιατί διέδωσαν πληροφορίες ή εξέφρασαν τις απόψεις τους μέσω Ίντερνετ. Ιστοσελίδες λογοκρίνονται ή μπλοκάρονται, έντυπα που αντιπολιτεύονται κλείνουν, ενώ η υποσχόμενη ελευθερία του τύπου περιορίζεται μόνο στον ξένο τύπο που έχει ως βάση το Πεκίνο.

Κράτηση χωρίς δίκη: Η κράτηση χωρίς δίκη είναι πολύ διαδεδομένη στη χώρα και φαίνεται ότι εφαρμόζεται ιδιαίτερα στην περιοχή του Πεκίνου ως «κατ' οίκον κράτηση», «αναμόρφωση μέσω της εργασίας» και «υποχρεωτική απεξάρτηση από τα ναρκωτικά» ώστε να «καθαρίσει» το Πεκίνο πριν τους Αγώνες. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται υπό κράτηση σε κέντρα «επανεκπαίδευσης μέσω εργασίας» για «διάδοση φημών», «πρόκληση αναστάτωσης», σχεδίαση «παράνομων συναντήσεων και διαδηλώσεων» και άλλους ασαφείς ορισμούς «παράνομης συμπεριφοράς».

Ακτιβιστές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Άνθρωποι που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα πολύ συχνά καταδιώκονται ή συλλαμβάνονται. Ανάμεσά τους δικηγόροι, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές για το AIDS και συνδικαλιστές. Περισσότερο από 1.000.000 άνθρωποι έχουν ήδη εκτοπιστεί από τα σπίτια τους στο Πεκίνο λόγω των Ολυμπιακών προετοιμασιών. Ακτιβιστές που προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν για τις εξαναγκαστικές εξώσεις φυλακίστηκαν.